Πολλές φορές βλέπουμε τον κόσμο μόνο μέσα από τα δικά μας μάτια. Αντιμετωπίζουμε τα πάντα, όπως την ιστορία με τα μαχητικά αεροσκάφη F-16 που θέλει να αποκτήσει η Τουρκία, σαν έναν αγώνα ποδοσφαίρου Ελλάδας-Τουρκίας που δεν επηρεάζεται από τίποτα που συμβαίνει στον υπόλοιπο κόσμο.

Πριν από λίγες ημέρες, ο Λευκός Οίκος δημοσίευσε την επίσημη έκθεσή του για τη Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ. Είναι ένα σημαντικό και σαφές κείμενο που καθορίζει τους στόχους εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης Μπάιντεν. Κάποια στιγμή λέει: «Θα συνεχίσουμε να συνεργαζόμαστε με την Τουρκία για να ενισχύσουμε τους στρατηγικούς, πολιτικούς, οικονομικούς και θεσμικούς δεσμούς της με τη Δύση». Δεν θα μπορούσε να είναι πιο ξεκάθαρο. Οι ΗΠΑ δεν θέλουν να χάσουν την Τουρκία και θεωρούν στρατηγική επιλογή να την κρατήσουν στο δυτικό στρατόπεδο.

Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν το γνωρίζει αυτό και γι’ αυτό παίζει το «παιχνίδι πόκερ» του στο υψηλότερο επίπεδο. Μια μέρα συναντιέται με τον Ρώσο ομόλογό του Βλαντιμίρ Πούτιν και απειλεί να κάνει την Τουρκία ενεργειακό κόμβο για λογαριασμό του ή να αγοράσει πολεμικά αεροσκάφη από άλλες χώρες αντί για τις ΗΠΑ. Την επόμενη μέρα, απαιτεί από τα ρωσικά στρατεύματα να εγκαταλείψουν τα κατεχόμενα ουκρανικά εδάφη. Ορισμένοι αναλυτές πιστεύουν ότι δεν υπάρχει συνοχή στις πράξεις και τις δηλώσεις του και κάνει ό,τι του περνάει στο κεφάλι, αφήνοντας τον εκπρόσωπο της Τουρκικής προεδρίας Ιμπραήμ Καλίν και τον υπουργό Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου να χαλαρώσουν. Μπορεί.

Αλλά είναι πιο λογικό να πιστεύουμε ότι η σύγχρονη Τουρκία κάνει αυτό που έκανε πάντα, με σχετική επιτυχία. Δηλαδή, διαπραγματεύσεις με τις Μεγάλες Δυνάμεις, παίζοντας το ρόλο ενός οξυδερκούς ουδέτερου κράτους, εξασφαλίζοντας όσο το δυνατόν περισσότερες παραχωρήσεις από όλα τα εμπλεκόμενα μέρη.

Στην Ουάσιγκτον, η συζήτηση για την Τουρκία βρίσκεται σε εξέλιξη. Η αναβάθμιση και η αγορά των F-16 είναι ένα κομβικό σημείο και ο Ερντογάν το παρουσιάζει πειστικά ως τέτοιο. Ξέρει βέβαια ότι δεν έχει πολλές επιλογές. Δεν θα ήταν εύκολο να αποκτηθεί ένα ευρωπαϊκό πολεμικό αεροσκάφος, ούτε θα παραχωρηθεί χωρίς όρους, ενώ μια μη ευρωπαϊκή επιλογή θα επιφέρει τρομερές καθυστερήσεις και επιχειρησιακή αναστάτωση. Η διαπραγμάτευση θα είναι μακρά.

Όσο για την Ελλάδα, η καθυστέρηση στην ολοκλήρωση αυτού του παζαριού είναι από μόνη της ευεργετική για ευνόητους λόγους. Χρειαζόμαστε όμως και μια εσωτερική συζήτηση για το τι είδους Τουρκία θέλουμε. Πριν από περίπου 25 χρόνια, αποφασίσαμε, σωστά, ότι μια ευρωπαϊκή Τουρκία ήταν ο επίσημος στόχος μας. Αυτό το όραμα τελείωσε, αν και δεν φταίει η Αθήνα. Τώρα το ερώτημα είναι τι είναι προς το συμφέρον της Ελλάδας; Μια Τουρκία αγκυροβολημένη στη Δύση ή όχι; Αυτή είναι μια δύσκολη ερώτηση. Αυτή τη στιγμή διανύουμε την πιο επικίνδυνη φάση, όπου οι Αμερικανοί φοβούνται μην χάσουν την Τουρκία και η Άγκυρα παίζει όλα της τα χαρτιά ταυτόχρονα, ενώ μπλοφάρει.

Από news