Διεθνές Αεροδρόμιο του Λος Άντζελες, τέλη 2005. Οι γονείς μου, η αδερφή μου και εγώ πηγαίναμε σπίτι στο Λονδίνο μετά από δύο μήνες παραμονής στο La La Land. Μόλις είχα κάνει την τελευταία από τις μεγάλες αναπλαστικές επεμβάσεις μου. Έχοντας γεννηθεί με σοβαρές κρανιοπροσωπικές ανωμαλίες, που περιλάμβαναν κρανιοσυνοστέωση, αμφοτερόπλευρη σχισμή, υπερτελορισμό, δυσπλασία Chiari I και βαθιά απώλεια ακοής, μεταξύ πολλών άλλων προβλημάτων, περίμενα όλη μου τη ζωή αυτή τη στιγμή. Τελικά, μετά από σχεδόν 50 επανορθωτικές επεμβάσεις και μια απίστευτη μεταμόρφωση στην εμφάνισή μου, τελείωσε. Ένας 21χρονος νεαρός είχε πλέον τη ζωή του μπροστά του χωρίς άλλη επέμβαση να προετοιμαστεί.

Αυτό που σιγά-σιγά άρχισε να με βλέπει τους μήνες που ακολούθησαν ήταν ότι αυτό ήταν στην πραγματικότητα το πρόβλημα. Είχα περάσει όλη μου τη ζωή περιμένοντας αυτή τη στιγμή. Αλλά εδώ αισθανόμουν ακόμα δυσαρεστημένος με την εμφάνισή μου. Και θα χρειάζονταν αρκετά χρόνια για να ξεπεράσω πολλή ψυχολογική αγωνία προτού καταλάβω ότι – όσο κλισέ κι αν ακούγεται – τα προβλήματα ήταν εσωτερικά. Απλώς δεν το είχα συνειδητοποιήσει αυτό πριν – όλη η έμφαση είχε δοθεί στη διόρθωση των εξωτερικών προβλημάτων.

Οι χειρουργικές επεμβάσεις μου ξεκίνησαν σχεδόν αμέσως για τη διόρθωση της σχισμής – η πρώτη μου μεγάλη εγχείρηση έγινε στο Λονδίνο, την οποία ακολούθησε μια απειλητική για τη ζωή κρίση βακτηριακής μηνιγγίτιδας, που προκλήθηκε από υδροκέφαλο. Ανάμεσα στις συνεχείς χειρουργικές επεμβάσεις, από μικρός έκανα έντονη λογοθεραπεία, δυσκολότερη λόγω της απώλειας ακοής μου. Παρά τις συνεχείς επεμβάσεις μου, οι γονείς μου ήταν αποφασισμένοι να έχω όσο το δυνατόν πιο φυσιολογική παιδική ηλικία. Αναπόφευκτα, όμως, η εκπαίδευσή μου διακόπηκε συνεχώς, εκτός από μια περίοδο της εφηβείας μου, όπου υπήρχε μια παύση για να φτάσω στη μέγιστη ανάπτυξη του προσώπου. Αυτή η παύση θα έπαιρνε τον φόρο της ψυχολογικά. Συνολικά, οι χειρουργικές επεμβάσεις μου μας πήγαν στο Παρίσι, στο Μιλάνο, στο Σικάγο, στο Χιούστον και τελικά στο Λος Άντζελες. Χάρη στην ατελείωτη αποφασιστικότητα των γονιών μου και που δεν άφησαν κανέναν λίθο, είχα την τύχη να χειρουργήθηκα από μερικούς από τους καλύτερους επανορθωτικούς χειρουργούς στον κόσμο.

Επιστρέφοντας σε εκείνο το ταξίδι σπίτι στο Λονδίνο μετά την τελευταία μου μεγάλη εγχείρηση στο Λος Άντζελες, δεν μπορούσα να προβλέψω τα δύσκολα χρόνια αυτοανακάλυψης που επρόκειτο. Τώρα που είμαι παντρεμένος στα 30 μου, είναι τόσο απλό να αναλύσω και να αξιολογήσω εκείνη την εποχή. Ουσιαστικά είχα χάσει την εφηβεία μου. Επειδή είχα περάσει τόσα πολλά όσον αφορά τις χειρουργικές επεμβάσεις, ήμουν πλέον ένας νεαρός άνδρας που προσπαθούσε να παίξει και είχα περιστασιακές εκρήξεις που θα έβλεπες συχνά σε έναν έφηβο. Η αυτοπεποίθησή μου ήταν στα χαμηλά. Κοινωνικά παρέμεινα αμήχανος και είχα πλήρη επίγνωση της ομιλίας και της απώλειας ακοής μου όταν συναντούσα ανθρώπους. Ήμουν ωστόσο ευλογημένος με έναν στενό κύκλο φίλων από την παιδική μου ηλικία. Παρέμεινα πολύ κλειστός χαρακτήρας. Η αδερφή μου ήξερε για τους αγώνες μου, αλλά ακόμη και η περιστασιακή ήπια ώθησή της να ανοιχτεί σε αυτήν δεν θα έδινε κανένα αποτέλεσμα παρά αργότερα. Τελικά συνειδητοποίησα ότι ήταν στο χέρι μου να βρω το δρόμο μου, αλλά ξέρω τώρα ότι το μονοπάτι θα ήταν πολύ πιο εύκολο αν μιλούσα περισσότερο. Παρ’ όλα αυτά, ένιωσα μια αίσθηση υπερηφάνειας που αποφάσισα να φοιτήσω στο πανεπιστήμιο και να αποφοιτήσω επίσης.

Δεν υπήρχε πραγματικός καταλύτης που να οδήγησε στο σημείο καμπής, απλώς ένας συνδυασμός χρόνου, προβληματισμού και μάθησης από λάθη του παρελθόντος, αλλά θυμάμαι την περίοδο που ένιωσα μια νέα αίσθηση ικανοποίησης και δεν ήταν τυχαίο που άρχισα να είμαι πιο ανοιχτός για τους αγώνες μου.

Παρά τις δύσκολες στιγμές κατά τη διάρκεια των αρχών των 20 μου, δεν συγκρίνονται με την εφηβεία μου, όταν ο ψυχολογικός αντίκτυπος της ζωής με τις διαφορές στο πρόσωπο με πλήττει πλήρως. Τα χρόνια του γυμνασίου μου ήταν μακράν τα πιο δύσκολα της ζωής μου. Η απόφασή μου να εμβαθύνω τελικά στο κίνητρο ομιλίας πηγάζει από εκείνη την εποχή. Το να είσαι έφηβος μπορεί να είναι αρκετά δύσκολο από μόνο του, αλλά το να είσαι έφηβος που δείχνει «διαφορετικός» είναι ένα εντελώς άλλο παιχνίδι με μπάλα και είμαι τόσο αποφασισμένος να είμαι εκεί – να είμαι μια φωνή – για όσους μπορεί να περνούν αυτό που έζησα στο εκείνη την ηλικία.

Εμείς, ως κοινωνία, έχουμε πλέον πολύ μεγαλύτερη επίγνωση των αγώνων που αντιμετωπίζουμε όσοι από εμάς έχουν διαφορές στα πρόσωπα. Οι οργανώσεις ψυχικής υγείας συνεχίζουν να αναπτύσσονται. Οι ομάδες που προσφέρουν τόσο συναισθηματική όσο και οικονομική υποστήριξη σε ενήλικες και παιδιά που ζουν με διαφορές στο πρόσωπο –σχεδόν ανύπαρκτες όταν γεννήθηκα– είναι εξίσου προσβάσιμες και είναι τιμή μου που συμμετέχω σε μερικές από αυτές. Αλλά παρ’ όλη την πρόοδό μας, έχουμε πολλά να κάνουμε. Όσοι ζουν με διαφορές στο πρόσωπο συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν διακρίσεις, γεγονός που είναι απαράδεκτο το 2022.

Φυσικά, δεν θα ήθελα ποτέ να δημιουργήσω την ψευδαίσθηση ότι έχω ξεριζώσει όλες μου τις ανασφάλειες. Όλοι έχουμε ανασφάλειες, αλλά έχει να κάνει με το πώς τις αντιμετωπίζουμε και πώς τις αντιμετωπίζουμε. Μια ανεκτική και αποδεκτή κοινωνία είναι αυτό που όλοι προσπαθούμε και λαχταρούμε. Κάναμε τεράστια βήματα, αλλά υπάρχουν πολλά ακόμα να γίνουν.

Ο Christian J. Hadjipateras είναι συγγραφέας γεννημένος στο Λονδίνο και βασικός ομιλητής για κίνητρα.

Από news