Ακόμα κι αν ένα δείγμα 213 ατόμων μπορεί να μην είναι αρκετό για να εξαχθούν τα ακόλουθα συμπεράσματα, μπορούμε να υποθέσουμε ότι περίπου 70 από τους άνδρες που απάντησαν σε μια διαφήμιση σε μια εφαρμογή γνωριμιών στην οποία μαστροπευόταν το 12χρονο κορίτσι στον Κολωνό ήταν οπαδοί της Νέας Δημοκρατίας, άλλοι 60 περίπου ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ και 80, λίγο πολύ, στήριξαν ένα από τα μικρότερα κόμματα. Στατιστικά, επομένως, είναι πολύ πιο πιθανό να συναντήσετε κάποιον στη λίστα που υποστηρίζει τους κυβερνώντες συντηρητικούς ή την κύρια αριστερή αντιπολίτευση παρά κάποιον που ψηφίζει το ΚΚΕ (ΚΚΕ).

Αυτό σημαίνει ότι το ΚΚΕ έχει κάποιου είδους ηθικό πλεονέκτημα από την απώλεια του από τον ΣΥΡΙΖΑ; Φυσικά και όχι. Το λεγόμενο «ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς» που ο ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει και συνεχίζει τόσο καιρό είναι ένα στατιστικό γεγονός, όχι μια κοινωνική ή πολιτική πραγματικότητα. Για παράδειγμα, το κόμμα των Ελλήνων Οικολόγων έχει μηδενικούς διεφθαρμένους υποστηρικτές γιατί έχει μηδέν υποστηρικτές.

Υπάρχει, ωστόσο, μια άλλη παράμετρος που πρέπει να ληφθεί υπόψη. Με ένα κράτος που διαχειρίζεται και διανέμει περισσότερο από το 50% του πλούτου που παράγει η χώρα, είναι προφανές ότι διάφοροι λαϊκοί θα συμπαραταχθούν στα κόμματα που έχουν την ευκαιρία να κυβερνήσουν, ώστε να μπορούν να αρπάξουν ένα κομμάτι από την πίτα. Δεν θα επέλεγαν έναν συνασπισμό που συγκεντρώνει μόλις 3%, αλλά ένας ΣΥΡΙΖΑ που μπορεί να συγκεντρώσει το 30-35% των ψήφων υπόσχεται πολύ περισσότερα. Οι αρουραίοι θα πάνε πάντα εκεί που τα μαζεύματα είναι καλύτερα.

Τα χυδαία ηθικολογικά σκουπίδια που είδαμε να σπιλώνουν τον δημόσιο λόγο (όπως το hashtag #ND_pederasts, που έφτασε ακόμη και στη Βουλή μέσω της βουλευτού του ΣΥΡΙΖΑ Άννα Βαγενά) δεν είναι γόνιμη πολιτική συζήτηση. Η διαφθορά, η ανάρμοστη συμπεριφορά, το έγκλημα και η σεξουαλική διαστροφή δεν έχουν πολιτική ταυτότητα. Αυτή είναι μια συζήτηση που είναι χρήσιμη μόνο για να τροφοδοτήσει τη διχόνοια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου θα έπρεπε επίσης να παραμείνει.

Τα πολιτικά κόμματα κρίνονται, ωστόσο (και πρέπει, αυστηρά), από δύο πράγματα: Τι έκαναν πριν συμβεί το κακό και πώς αντιδρούν αφού συμβεί. Η Νέα Δημοκρατία, για παράδειγμα, πρέπει να εξετάσει γιατί η απίστευτη –όπως διαφημίζεται– διαδικασία ελέγχου για στελέχη του κόμματος επέτρεψε σε άτομα όπως ο Ανδρέας Πάτσης να περάσουν. Ο μηχανισμός αξιολόγησης δεν είναι παρά hype ή κάτι άλλο πήγε στραβά και δεν ελέγχθηκαν σωστά τα οικονομικά του υποψηφίου;

Ο κόσμος έχει απογοητευτεί από τους βουλευτές που εξέλεξαν σε πολλές περιπτώσεις. Συνήθως συμβαίνει επειδή αυτοί που διαφημίζουν υψηλά ήθη καταλήγουν να είναι πιο ανήθικοι από τους «αμαρτωλούς» που προσπαθούσαν να αντικαταστήσουν. Το θέμα λοιπόν δεν είναι για αόριστες υποσχέσεις (όπως και τα ήθη είναι ασαφή), αλλά για τους θεσμούς που λειτουργούν ώστε οι ανήθικοι να αναγκάζονται να ενεργούν ηθικά.

Από news