Η χώρα έχει τόσα χρόνια προβλήματα, το διεθνές περιβάλλον είναι τόσο άστατο και οι άνθρωποι έχουν τέτοια ανάγκη για σταθερότητα, που ο χειρότερος εχθρός κάθε κυβέρνησης είναι ο ίδιος. Επί πολλά χρόνια, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η υποστήριξη προς τις κυβερνήσεις και η εμπιστοσύνη στους πρωθυπουργούς ξεπερνούν το ποσοστό που κέρδισαν στις εκλογές. Γιατί, ανεξάρτητα από το τι ψηφίζουν, οι περισσότεροι πολίτες θέλουν οι κυβερνήσεις τους να πετύχουν.

Όταν αυτοί που βρίσκονται στην εξουσία φαίνεται να χειρίζονται τις κρίσεις μεθοδικά και με ειλικρίνεια, η έμφυτη (και δικαιολογημένη) έλλειψη πίστης των ανθρώπων στους θεσμούς και τους κρατικούς μηχανισμούς μειώνεται κάπως. Αυτό ωφελεί τις κυβερνήσεις, ακόμη και όταν κάθε κόμμα της αντιπολίτευσης προσπαθεί να τις παρουσιάσει ως σκληροτράχηλους, επικίνδυνους και στην τσέπη ξένων πρακτόρων. Σε αυτή την πόλωση, κάθε κυβέρνηση πιστεύει ότι η όποια επιτυχία οφείλεται και μόνο στις προσπάθειές της. Και έτσι, η αυτοπεποίθησή της μεγαλώνει, σε σημείο αλαζονείας, ενώ η αντιπολίτευση εντείνει τις προσπάθειές της να μετατρέψει κάθε σκιά αμφιβολίας σε μαύρη τρύπα του κακού και της ανικανότητας.

Αυτή η περιβόητη «τοξικότητα» (που όλοι καταδικάζουν και, ταυτόχρονα, αγκαλιάζουν) είναι μόνιμο στοιχείο στην πολιτική μας και συνήθως δεν μετράει πολύ. Μέχρι τη στιγμή που το ανοσοποιητικό σύστημα της δημόσιας ζωής μας αποδυναμώνεται από λάθος ή αδράνεια μιας κυβέρνησης. Τότε, ακόμη και η υπερβολή και τα ψέματα της αντιπολίτευσης προσλαμβάνουν τον μανδύα της επίγνωσης και της δικαιολόγησης. Καθώς ο αριθμός των δημοσκοπήσεων μειώνεται, οι κυβερνήσεις κάνουν περισσότερα λάθη, έως ότου αυτό κορυφωθεί σε εκλογές.

Κάθε νέα κυβέρνηση ενισχύεται από την αποτυχία του προκατόχου της και την επιθυμία των πολιτών για σταθερότητα και λύσεις σε προβλήματα τα οποία, στις πολιτικές ζυμώσεις, έχουν επιδεινωθεί. Και έτσι παρασυρόμαστε συνεχώς μεταξύ της ελπίδας ότι «αυτή η κυβέρνηση θα είναι καλύτερη» και του φόβου μιας άλλης απογοήτευσης.

Η σημερινή κυβέρνηση, που έχει επανειλημμένα αποδειχθεί καλύτερη από τον προκάτοχό της, πρέπει τώρα να πείσει τους πάντες ότι ο χειρισμός της στο θέμα της παρακολούθησης του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ Νίκου Ανδρουλάκη, του ρεπόρτερ Θανάση Κουκάκη και άλλων είναι ειλικρινής και αποτελεσματικός. Πρέπει να δείξει ότι όλα αυτά που συνέβησαν ήταν δικαιολογημένα ή, αν όχι, ήταν μια παρέκκλιση, όχι το αποτέλεσμα μιας κουλτούρας ατιμωρησίας και αυτοσχεδιασμού. Αυτό θέτει ένα βαρύ βάρος ευθύνης στην κυβέρνηση να προστατεύσει τη δική της αξιοπιστία και να προστατεύσει τους θεσμούς. Και πρέπει να ενισχύσει την εικόνα της χώρας σε ένα ιδιαίτερα δύσκολο σημείο των παγκόσμιων υποθέσεων.

Από news