Η συναίνεση είναι ζωτικής σημασίας σε ορισμένους βασικούς τομείς προκειμένου μια χώρα να αξιοποιήσει πλήρως τις δυνατότητές της και η εκπαίδευση είναι αναμφισβήτητα ένας από τους πιο κρίσιμους. Χωρίς ένα σύγχρονο και ανταγωνιστικό εκπαιδευτικό σύστημα, η πρόοδος είναι περιορισμένη. Ωστόσο, ο τομέας της εκπαίδευσης είναι επίσης ένας τομέας όπου δεν υπάρχει συναίνεση. Πρόσφατα, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αλέξης Τσίπρας υποσχέθηκε να καταργήσει την ελάχιστη προϋπόθεση εισόδου για τα πανεπιστήμια. Αν και ακούγεται ελκυστικό και ισχυρίζεται ότι απευθύνεται στις ανησυχίες των απλών ανθρώπων, απεικονίζει ένα βασικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ σε αυτόν τον τομέα. Είναι παγιδευμένοι σε έναν συνδικαλιστικό λαϊκισμό που αντιστέκεται σε πράγματα όπως η μεταρρύθμιση, η αξιολόγηση των επιδόσεων, τα μεταπτυχιακά στην αγγλική γλώσσα, τα μαθήματα αγγλικών στο νηπιαγωγείο και η ίδρυση σχολείων προτύπων.

Οι αλλαγές που υπόσχεται το κόμμα τείνουν πάντα να έλκονται προς τον χαμηλότερο κοινό παρονομαστή, όπως η αναβάθμιση των ΤΕΙ σε ΑΕΙ χωρίς προετοιμασία, η κατάργηση της απαίτησης εισόδου και η κατάργηση της αξιολόγησης απόδοσης. Υπάρχουν ανώτερα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που διαφωνούν με αυτές τις προτάσεις πολιτικής και αναγνωρίζουν ότι αν ξαναψηφιστούν στην εξουσία, δεν υπάρχει σοβαρό σχέδιο για την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, παρά μόνο σχέδιο για να αναιρεθεί αυτό που εισήχθη την προηγούμενη τετραετία.

Είναι εντυπωσιακό το πώς οι ιδεολογικοί περιορισμοί και τα κεκτημένα συμφέροντα κρατούν όμηρο την αριστερά σε θέματα εκπαίδευσης. Από την άλλη, ακόμη και το ΠΑΣΟΚ επί Γιώργου Παπανδρέου καταψήφισε την αλλαγή του άρθρου 16 του Συντάγματος, παρά το γεγονός ότι η ίδρυση μη κερδοσκοπικών πανεπιστημίων ήταν υψηλή προτεραιότητα στην ατζέντα του. Κρατήθηκε ως λύτρα από ένα ακαδημαϊκό ίδρυμα που δεν θέλει ποτέ να εκτεθεί σε εθνικό ή διεθνή ανταγωνισμό.

Ωστόσο, αφήνοντας στην άκρη το άρθρο 16, αυτό που έχει σημασία είναι τα δημόσια σχολεία και τα πανεπιστήμια να προχωρήσουν και να μπουν στον 21ο αιώνα. Εδώ βρίσκεται μια μεγάλη υποκρισία. Απαιτείται κοινωνική κινητικότητα για την πρόοδο και το δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα πρέπει να προσφέρει ευκαιρίες σε παιδιά από μη εύπορες οικογένειες να βρουν τα ενδιαφέροντά τους, να γίνουν τα καλύτερα στον τομέα τους και να εξασφαλίσουν καλές θέσεις εργασίας. Η εμμονή του ΣΥΡΙΖΑ να κατεβάζει τους πάντες στο ίδιο επίπεδο θα έχει ως αποτέλεσμα τα προνομιούχα παιδιά της ελληνικής επιχειρηματικής και πολιτικής ελίτ να συνεχίσουν να έχουν περισσότερες ευκαιρίες και ισχυρό πλεονέκτημα στην αγορά εργασίας.

Αν και κανείς δεν ισχυρίζεται ότι παντού στην εκπαίδευση έχουν γίνει θαύματα, έχουν σημειωθεί σημαντικές και θετικές αλλαγές. Ο κίνδυνος στο μέλλον είναι οι λαϊκιστικές υποσχέσεις να τις διαλύσουν, είτε έρθει η αντιπολίτευση στην εξουσία, είτε κάποιοι εντός της Νέας Δημοκρατίας πέφτουν θύματα των σειρήνων του λαϊκισμού. Πρέπει να πάμε μπροστά, όχι πίσω.

Από news