Οι καιροί αλλάζουν, όλο και λιγότεροι άνθρωποι πηγαίνουν στους κινηματογράφους, όπως έχουμε ανακαλύψει όλοι όσοι πηγαίνουμε ακόμα. Τι μπορεί να κάνει κανείς; Είναι μέρος της ζωής.

Ο κινηματογράφος Ideal στο κέντρο της Αθήνας, που άνοιξε το 1921, μετατρέπεται σε κάτι ασαφές και ο κινηματογράφος Astor, που άνοιξε τις πόρτες του το 1947 στη Στοά Κοραή, απειλείται με κλείσιμο, ενώ άλλες κεντρικές αίθουσες έχουν ήδη εξαφανιστεί. Τι μπορούμε να κάνουμε? Συμβαίνουν αυτά. Η νομική προστασία τους (με τον χαρακτηρισμό τους ως ιστορικά πολιτιστικά μνημεία) δεν είναι εύκολη υπόθεση – πιθανώς πιο δύσκολη από τη μνήμη.

Ας φρεσκάρουμε λίγο αυτή τη μνήμη. Το ταραγμένο 2012, η ​​πρόσοψη των κινηματογραφικών αιθουσών Αττικόν και Απόλλων στην κεντρική οδό Σταδίου καταστράφηκε από φωτιά. Οι αίθουσες παρέμειναν ανέπαφες. Έχουν περάσει περισσότερα από 10 χρόνια από τότε και φαίνεται ότι δεν υπάρχει περίπτωση να ξανανοίξουν ποτέ. Τόσο ο προηγούμενος δήμαρχος Αθηναίων Γιώργος Καμίνης όσο και ο σημερινός Κώστας Μπακογιάννης έχουν παλέψει και δίνουν μάχη για να τους επαναφέρουν. Πριν από λίγους μήνες η Καθημερινή έκανε αναφορά σε πρόταση της Μπακογιάννη να αναλάβει πλήρως την αποκατάσταση του κτιρίου που στεγάζει τους δύο κινηματογράφους, οι οποίοι είναι κλειστοί από το 2012, με την προϋπόθεση ότι ο δήμος θα διαχειριστεί τη λειτουργία του για εύλογο χρονικό διάστημα. καλύπτουν τα έξοδα. Το διοικητικό συμβούλιο του Μουσείου της Πόλης των Αθηνών, στο οποίο ανήκει το κτίριο, απέρριψε την πρόταση, εμποδίζοντας κάθε πιθανότητα επαναλειτουργίας τους.

Οι αιτίες που οδήγησαν στο κλείσιμο του Ideal είναι διαφορετικές, αλλά το αποτέλεσμα είναι το ίδιο, ενώ κινδυνεύει και το μέλλον του Astor. Τα κτίρια που τα στεγάζουν δημοπρατήθηκαν από τον ιδιοκτήτη τους, το ασφαλιστικό ταμείο της χώρας ΕΦΚΑ, σε ιδιώτη επενδυτή για τη δημιουργία ξενοδοχείων. Δεν αμφιβάλλουμε για τις καλές προθέσεις του επιχειρηματικού ομίλου που ανέλαβε το κτίριο – που χτίστηκε τη δεκαετία του 1880 από τον Γερμανό επιχειρηματία Heinrich Schliemann σε σχέδιο του Ernst Ziller – αλλά η εμπειρία μας έχει διδάξει να μην κρατάμε τις ελπίδες μας.

Αν οι Αθηναίοι είχαν ξεκαθαρίσει ότι νοιαζόμαστε για την πόλη μας (και όχι μόνο για τη δική μας αυλή), τα όποια «επιχειρηματικά συμφέροντα» θα το σκεφτόντουσαν δύο φορές να παρέμβουν με το ενιαίο όραμα της τουριστικής ανάπτυξης. Λες και δεν υπάρχει αύριο για την Αθήνα. Πολίτες και πολιτικοί κάθονται τριγύρω και παρακολουθούν την πρωτεύουσα να μεταμορφώνεται σιγά σιγά σε πόλη ξενοδοχείων, χωρίς να αντιδρούν. Ανεπαίσθητα, τα κτίρια παραδίδονται, το ένα μετά το άλλο, για τουριστικές επενδύσεις, ενώ κεντρικές οδικές αρτηρίες, όπως η Πανεπιστημίου, η Σταδίου και η Ακαδημίας, ερημώνουν τη νύχτα, σαν αποκομμένοι από τον αστικό ιστό. Αν σχολιάζουμε αυτούς τους ιστορικούς χώρους, δεν είναι τόσο να υπερασπιστούμε έναν πολιτιστικό θησαυρό. Μεταξύ μας, αυτό πρέπει να είναι έργο του Υπουργείου Πολιτισμού, έστω και αν τυπικά δεν έχει αρμοδιότητα. Τους θυμόμαστε για να μην γίνουμε αδιάκριτοι και ονειρευόμαστε μια πόλη που δεν μας ανήκει πια, πιστεύοντας ότι την κατοικούμε ακόμα.

Από news