Συγκλονίζουν τα λόγια της 94χρονης. «Γνωρίζω τον πόλεμο, την κατοχή, τη χώρα μου διαμελισμένη από Ιταλούς και Βούλγαρους, την απάτη των «συμμάχων»», γράφει. «Οι κίνδυνοι που αντιμετωπίζει σήμερα η χώρα μας είναι ίδιοι ή χειρότεροι», προσθέτει. «Μακάρι –χίλιες φορές το εύχομαι– να είχα πεθάνει πριν δω την απεριόριστη ανεμελιά της ελληνικής πολιτικής τάξης, η οποία σήμερα, με μεγάλες πολεμικές κραυγές, καταναλώνεται από την ανάγκη να «στραγγίξει τη σκνίπα» αφού έχει « κατάπιε την καμήλα του διεθνούς φαινομένου της επιτήρησης». Αναφερόμενη στις «μικροπολιτικές μας φιλοδοξίες», καταλήγει με ένα μήνυμα προς τους πολιτικούς: «Κάνουν σαν αύριο να μην είναι αυτοί που θα πρέπει να κυβερνήσουν το ίδιο πλοίο της θλιβερής πατρίδας μας».

Αυτό είναι από επιστολή της Αθηνάς Κακουρή, που δημοσιεύτηκε στην ελληνική έκδοση της Καθημερινής την Πέμπτη (01/09/22). Δεν χρειάζεται να ξέρει κανείς ότι είναι μια διακεκριμένη συγγραφέας που σε πολλά βιβλία έχει γράψει για σημαντικά πρόσωπα και γεγονότα της ελληνικής ιστορίας, για να αντιληφθεί το βάρος των λόγων της. Αρκεί να υπάρχει ένας άνθρωπος που έχει βιώσει τόσα πολλά, που κατάλαβε, που απορρόφησε τόσες ιδέες και περιστατικά, προειδοποιώντας ότι οι σημερινοί κίνδυνοι είναι «ίδιοι ή χειρότεροι» με αυτούς που ταλαιπώρησαν τη χώρα στη μακρόχρονη ζωή της. Τι άλλο χρειάζεται για να καταλάβουμε ότι η επιβίωση ενός έθνους δεν είναι δεδομένη, ότι οι πολίτες και οι πολιτικοί είναι υποχρεωμένοι να αξιολογούν πάντα ξεκάθαρα την κατάσταση, να αναπτύσσουν τη συλλογική τους δύναμη, να προσαρμοστούν ως έθνος.

Αντί για βαρύτητα και ψύχραιμα κεφάλια, αντί να διδασκόμαστε από τα καλά και τα κακά του παρελθόντος μας, βρισκόμαστε συνεχώς σε επιφυλακή να αλληλοκατηγορούμε και να υπονομεύουμε ο ένας τον άλλον, να αχρηστευόμαστε. Φυσικά, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι η παρακολούθηση πολιτικών αντιπάλων, δημοσιογράφων και άλλων δεν είναι σοβαρό ζήτημα που απαιτεί εξέταση, σωστό χειρισμό και λογοδοσία. Αλλά το να εγκαταλείπουμε το πηδάλιο και τα κουπιά καθώς παρασυρόμαστε στην καταιγίδα για να μπορούμε να βγάλουμε τα μάτια ο ένας από τον άλλο δείχνει είτε απεριόριστη βλακεία είτε αδικαιολόγητη αισιοδοξία, μια μοιραία απροσεξία. Και όταν ένας πολιτικός που οδήγησε ευθαρσώς τη χώρα στα βράχια της χρεοκοπίας και έκτοτε έμεινε σιωπηλός, σηκώνεται για να δώσει διαλέξεις στην κυβέρνηση για το πώς πρέπει να χειριστεί το ζήτημα της επιτήρησης, δεν μπορούμε παρά να λυπηθούμε τα παιδιά μας. Γιατί, φεύγοντας, τους κληροδοτούμε μια κληρονομιά αυτοκαταστροφικής συμπεριφοράς εν μέσω κινδύνου.

Από news