Οι παραλείψεις του ελληνικού ποινικού συστήματος και οι προφανείς και επίμονες ελλείψεις της ποινικής νομοθεσίας που αλλάζουν με ανησυχητική συχνότητα είχαν καθοριστικό αντίκτυπο στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι δράστες ειδεχθών εγκλημάτων όπως ο βιασμός και η σεξουαλική επίθεση και ιδιαίτερα κατά των παιδιών.

Η ιστορία του 12χρονου κοριτσιού που έπεσε στα νύχια παιδεραστών και μαστροπών έχει συγκλονίσει την κοινή γνώμη και, όπως ήταν αναμενόμενο, αναζωπύρωσε τις ανησυχίες για το εάν οι άνθρωποι που διαπράττουν τέτοια εγκλήματα τιμωρούνται επαρκώς και εάν η ανάγκη των πολιτών για δικαιοσύνη εξυπηρετείται.

Απαντώντας σε αυτό το κλίμα οργής και απογοήτευσης μεγάλης μερίδας του κοινού για το συγκεκριμένο έγκλημα και άλλα παρόμοια, ο υπουργός Εσωτερικών Μάκης Βορίδης πρότεινε την καθιέρωση του χημικού ευνουχισμού για βιαστές και ιδιαίτερα όσους έχουν καταδικαστεί για σεξουαλική κακοποίηση παιδιών. Η εισήγησή του προκάλεσε αντιδράσεις, όπως ήταν επίσης αναμενόμενο, και το υπουργείο Δικαιοσύνης απάντησε επισήμως ότι δεν εξετάζεται μια τέτοια επιλογή.

Ωστόσο, η ιδέα είναι εκεί έξω τώρα, και η συζήτηση έχει ξεκινήσει. Παρόλο που είναι μόνο σε θεωρητικό επίπεδο, η ορμή του είναι μια ισχυρή ένδειξη ότι οι ποινές που επιβάλλονται για τέτοια σοβαρά εγκλήματα υπολείπονται της κατάλληλης τιμωρίας και αφήνουν μια πικρή γεύση ατιμωρησίας στο στόμα του κοινού.

Το πιο σημαντικό, ωστόσο, υπάρχει μια σοβαρή απόκλιση που ενθαρρύνει αυτό το αίσθημα ατιμωρησίας με το γεγονός ότι οι καταδικαστικές αποφάσεις που εκδίδονται από τα δικαστήρια συχνά αποδεικνύονται κάτι περισσότερο από χειρονομίες, καθώς οι δράστες που καταδικάστηκαν σε 15 χρόνια εκτίουν έξι, τουλάχιστον μέχρι την τελευταία τροποποίηση , το οποίο αυξήθηκε εκείνο το διάστημα σε εννέα χρόνια.

Το ίδιο συμβαίνει και με τους όρους ζωής. Σύμφωνα με τον νέο ποινικό κώδικα, άτομα που καταδικάζονται για βιασμό ανηλίκου καταδικάζονται σε ισόβια φυλακή, αλλά εκτίουν έως και 18 χρόνια το πολύ πριν αφεθούν ελεύθεροι. Αυτή η ασυμφωνία μεταξύ των ποινών και του χρόνου εκτίσεως είναι που διεγείρει το δημόσιο αίσθημα και προκαλεί συζητήσεις για εναλλακτικές ποινές, εάν ο χημικός ευνουχισμός –που εφαρμόζεται σε πολλές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συνήθως οικειοθελώς– θεωρείται ως τέτοιος.

Ωστόσο, προτού κάνουμε το άλμα στον χημικό ευνουχισμό, θα ήταν ίσως πιο λογικό να αλλάξουμε τη νομοθεσία έτσι ώστε ο πραγματικός χρόνος που εκτίστηκε να είναι καταδικασμένος; Ώστε οι άνθρωποι που έχουν καταδικαστεί για ένα έγκλημα να αισθάνονται όλο το βάρος της τιμωρίας τους; Και στη συνέχεια, εάν αυτές οι αλλαγές αποτύχουν να αποφέρουν αποτελέσματα, μπορούμε να συζητήσουμε μέτρα όπως ο χημικός ευνουχισμός.

Από news