Η Τουρκία αντέδρασε στην απόφαση του ελληνικού κοινοβουλίου να συγκροτήσει διευρυμένο εκλογικό σώμα, αποτελούμενο από 33 ισλαμιστές κληρικούς από τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης, οι οποίοι θα συγκροτήσουν συμβουλευτικό συμβούλιο που θα ελέγχει τους υποψηφίους για το ρόλο των μουφτήδων.

Η τουρκική πλευρά (Άγκυρα και το βαθύ κράτος) απέρριψε τη μεταρρύθμιση και επέμεινε ότι πρέπει να διεξαχθούν άμεσες εκλογές εντός των τζαμιών της περιοχής. Οπότε, σηκώνοντας το χέρι, οι πιστοί απλώς θα επιβεβαιώσουν την επιλογή που τους επέβαλε το προξενείο, με δήθεν «δημοκρατικές» διαδικασίες. Όπως είναι φυσικό, αυτές οι διαδικασίες δεν ισχύουν στην ίδια την Τουρκία, όπου διορίζονται μουφτήδες σε βασικά ιδρύματα.

Αυτό δεν ήταν έκπληξη για όποιον παρακολουθούσε τις εξελίξεις. Οποιαδήποτε μεταρρύθμιση μέχρι στιγμής από την ελληνική πλευρά που επιχείρησε να εκσυγχρονίσει τη μουσουλμανική κοινότητα και να την εναρμονίσει με την Ευρώπη έχει συναντήσει έντονες αντιδράσεις από την Τουρκία, η οποία μέσω των παράλληλων δομών που έχει δημιουργήσει στην Ελλάδα επιχειρεί να ελέγξει και να χειραγωγήσει την κοινότητα. Όποιος προσπαθεί να αμφισβητήσει την εξουσία του προξενείου και του συστήματός του εξοστρακίζεται ως προδότης, χριστιανός, «όργανο» των Ελλήνων και άλλοι.

Η αποπομπή του βουλευτή Ροδόπης Αχμέτ Ιλτσάν από τη λεγόμενη «Συμβουλευτική Επιτροπή για την Τουρκική Μειονότητα στη Δυτική Θράκη» επειδή αμφισβήτησε δημόσια την παρεμβατική προσέγγιση του Τούρκου Γενικού Προξένου Μουράτ Ομέρογλου είναι η πιο προφανής περίπτωση. Η σύγκρουση μεταξύ του Ιλτσάν και των μηχανισμών του προξενείου, και του ίδιου του γενικού προξένου, δεν προήλθε από το μπλε. Ήταν το αποκορύφωμα της πολιτικής του αυτονομίας και του δυναμισμού που αντλεί από το εκλογικό σώμα της κοινότητας που τον ψήφισε δύο φορές τα τελευταία χρόνια με δεκάδες χιλιάδες ψήφους κάθε φορά.

Η απόλυσή του και η στοχοποίησή του από τη «Συμβουλευτική Επιτροπή», η οποία στην ανακοίνωσή της έκανε ακόμη και πολιτική «κηδεία», δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί ως πρόκληση για τη δημοκρατία μας. Ταυτόχρονα, ήταν επίσης ένα μήνυμα προς τα μέλη της κοινότητας που κοιτάζουν προς την Ευρώπη και ελπίζουν να απελευθερωθούν ως προς το ποιος είναι πραγματικά υπεύθυνος για το μέλλον και τη μοίρα τους.

Υπό άλλες συνθήκες, η επανεκλογή του Ιλτσάν, όποτε διεξαχθούν οι επόμενες εκλογές, δεν θα ήταν ενδεχομένως ιδιαίτερα σημαντική. Υπάρχει πλέον μια διαφορετική όψη σε αυτές τις εκλογές που η πολιτική μας τάξη, όπως αποδεικνύεται από τις μάλλον ήπιες αντιδράσεις, φαίνεται να μην έχει αντιληφθεί, πρωτίστως το δικό του κόμμα (ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ). Θα είναι μια διαμάχη ανάμεσα στο δικαίωμα και την υποχρέωση ενός βουλευτή να αποφασίζει και να εκφράζεται ελεύθερα και στους μηχανισμούς που έχει δημιουργήσει ένα ξένο προξενείο που επιδιώκει να τον εξαφανίσει πολιτικά. Όταν πρόκειται για αυτό, πρόκειται για την ποιότητα της ίδιας της δημοκρατίας μας.

Από news