Ο Ιρανός πρόεδρος Ebrahim Raisi ισχυρίζεται ότι οι άνθρωποι στη χώρα του έχουν ελευθερία έκφρασης. Χαρακτήρισε επίσης τις διαδηλώσεις που ξέσπασαν εκεί ως απαράδεκτες «πράξεις χάους», γι’ αυτό ο στρατός ετοιμάζεται να επέμβει, πολλαπλασιάζοντας σίγουρα τον αριθμό των θυμάτων όταν το κάνει: για να υπερασπιστεί την ελευθερία της έκφρασης. Αλλαγή φαίνεται να συμβαίνει στο Ιράν μετά τις αντιδράσεις για τον θάνατο της 22χρονης Mahsa Amini υπό την κράτηση της αστυνομίας ηθικής στην Τεχεράνη.

Δεν υπάρχει μια προφανής αντίφαση ότι μια χώρα που ισχυρίζεται ότι είναι δημοκρατική έχει μια ειδική αστυνομική δύναμη επιφορτισμένη με τη διεξαγωγή ελέγχων και την τήρηση του κώδικα ένδυσης του χιτζάμπ δημοσίως; Και έχει ο στρατός σε ετοιμότητα, για παν ενδεχόμενο; Φυσικά, όταν μια δημοκρατία αυτοπροσδιορίζεται επίσης ως ισλαμική, τίποτα από αυτά που συνδέουμε με τον προηγούμενο όρο δεν μετράει πραγματικά. «Δολοφονήθηκε για χιτζάμπ! Πόσο ακόμη ταπείνωση;» τρέχει ένα από τα συνθήματα που φωνάζουν στους δρόμους της Τεχεράνης αυτή τη στιγμή.

Και οι καλλιτέχνες βρίσκονται σε κίνδυνο, με πολλούς να φυλακίζονται ως αντιφρονούντες. Για να πω την αλήθεια, μπορείς πραγματικά να είσαι καλλιτέχνης και να υποστηρίζεις τυφλά ένα θεοκρατικό καθεστώς; Η εικαστικός Shirin Neshat ζει στη Νέα Υόρκη και η graphic novelist της «Persepolis» Marjane Satrapi στο Παρίσι: Ο κατάλογος των Ιρανών της διασποράς είναι μακρύς.

Η ιρανική κυβέρνηση έκλεισε το Διαδίκτυο για να περιορίσει δραστικά τη διάδοση πληροφοριών σχετικά με τις διαδηλώσεις και ώθησε τη χώρα σε περαιτέρω απομόνωση. Η σύγκρουση φαίνεται αναπόφευκτη. Όπως οι περισσότερες εξεγέρσεις, το γεγονός που την πυροδότησε ήταν απλώς η σπίθα. Το γεγονός ότι η κοινωνία είναι έτοιμη να καεί είναι καλά τεκμηριωμένο, και στη συγκεκριμένη περίπτωση, η αιτία είναι η απαίτηση που ενσωματώνεται σε ένα άλλο σύνθημα: «Γυναίκα, ζωή, ελευθερία!».

Οι καλλιτέχνες είχαν μεταφέρει το μήνυμα ότι ο λαός του Ιράν έχει βαρεθεί πολύ πριν οι οθόνες της τηλεόρασης και των υπολογιστών σε όλο τον κόσμο γεμίσουν με εικόνες γυναικών που καίνε τις μαντίλες τους. Σίγουρα, ήταν ένα μήνυμα που είχε υποστεί κάποια επεξεργασία, αλλά δεν ήταν λιγότερο ακατέργαστο ή ρεαλιστικό.

Τώρα είναι η κοινωνία που έχει μπει στο προσκήνιο και απαιτεί να ακουστεί. Το θάρρος και οι θυσίες του θα καθορίσουν το επόμενο βήμα και θα διαμορφώσουν την επόμενη μέρα. Θα χαθούν ζωές και θα κερδηθούν άλλες. Και μια αυτοσχέδια σημαία από κομμένα μαλλιά θα γίνει σύμβολο και πηγή έμπνευσης. Το πιο σημαντικό, θα γίνει μια υπενθύμιση ότι δεν υπάρχει ζωή ή τέχνη χωρίς ελευθερία επιλογής.

Από news