Μερικοί από τους δυτικούς συμμάχους μας έχουν πέσει σε αυτό που θα ονόμαζα «τουρκική παγίδα». Πιστεύουν ότι με κολακείες και παιδικά γάντια θα αποθαρρύνουν τον Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να προβεί σε οποιαδήποτε ακραία ενέργεια στο Αιγαίο ή την Ανατολική Μεσόγειο. Αξιωματούχοι στο Βερολίνο τηλεφωνούν σε άλλους στις Βρυξέλλες, ζητώντας τους να αποφύγουν να ανεβάσουν τον τόνο τους σε σχέση με την Άγκυρα ή να υπερασπιστούν υπερβολικά τις ελληνικές θέσεις.

Στην Ουάσιγκτον, μια ισχυρή ομάδα αξιωματούχων επιμένει μονότονα ότι «οι ΗΠΑ δεν πρέπει να χάσουν την Τουρκία». Αγνοούν το απροκάλυπτο πολιτικό «φλερτ» μεταξύ του Ερντογάν και του Ρώσου Προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν και τον εκβιασμό του προς τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ και υποστηρίζουν ότι «η Δύση δεν πρέπει να κάνει κάτι που θα αποξενώσει περαιτέρω την Τουρκία». Όταν έρχονται αντιμέτωποι με γεγονότα ή συνεχείς εμπρηστικές δηλώσεις Ερντογάν, καταφεύγουν στη δικαιολογία ότι «θα χάσει τις εκλογές ούτως ή άλλως και θα είναι εκτός εξουσίας σε λίγους μήνες, οπότε ας κάνουμε υπομονή».

Όταν κάποιος ρωτά αυτούς τους αξιωματούχους, κατ’ ιδίαν, «Και πότε θα ωθήσετε τα πράγματα στα άκρα, ώστε η Άγκυρα να λάβει το μήνυμα;» απαντούν: «Σε περίπτωση που έστω και ένας στρατιώτης προσγειωθεί ή προσπαθήσει να προσγειωθεί σε κάποιο ελληνικό νησί». Κάπου εκεί, ομολογώ, τα χάνω. Υπάρχει ένας ηγέτης που επαναλαμβάνει, με εκνευριστική μονοτονία, σχεδόν σε καθημερινή βάση, ότι «μπορεί να έρθουμε ξαφνικά μια νύχτα», που σημαίνει ότι μπορεί όντως να υπάρχουν Τούρκοι στρατιώτες στο ελληνικό έδαφος μια μέρα. Δεν το κρύβει, ούτε αρνείται ότι έχει αναθεωρητικά οράματα για το άμεσο μέλλον. Και αντί να του απαντήσουν σθεναρά και να του εξηγήσουν ότι μια τέτοια ενέργεια θα ήταν κόκκινη γραμμή για τη Δύση, προτιμούν την ήπια προσέγγιση με την ελπίδα ότι δεν θα θυμώσει και θα κάνει κάτι παράλογο.

Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η προσέγγιση σπάνια, ή πολύ σπάνια, λειτούργησε στην ιστορία της διεθνούς διπλωματίας. Η εμπειρία δείχνει ότι μόνο η ευθεία συζήτηση και η πρακτική αποτροπή αποτρέπουν μεγάλα επεισόδια από διεθνείς αυταρχικούς ταραχοποιούς.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Τουρκία είναι μια μεγάλη χώρα σε στρατηγική θέση και ότι κανείς, ούτε καν η Ελλάδα, δεν θα ήθελε να τη δει εντελώς αποξενωμένη από τη Δύση. Όμως είναι λάθος να αντιμετωπίζουμε τη χώρα βασισμένοι σε ψευδαισθήσεις και ανασφάλειες. Είναι λάθος να πιστεύει κανείς ότι ηρεμεί κάποιον, όταν αυτός δεν κρύβει τις προθέσεις του. Και αν περιμένετε μια «μοιραία νύχτα» στο Αιγαίο για να το κάνετε, θα είναι πολύ αργά – και για δυτικά συμφέροντα.

Από news