Έμπορος ανθρώπων. Ένα κερδοφόρο «επάγγελμα». Επάγγελμα υψηλού κινδύνου βέβαια γιατί μπορεί να βουλιάξει η επιχείρηση. Στην προκειμένη περίπτωση κυριολεκτικά. Τότε θα μπορούσαν να χαθούν 18, 50, 100 ζωές, συμπεριλαμβανομένων μικρών παιδιών. Αλλά τι μπορείτε να κάνετε; Αυτά τα πράγματα συμβαίνουν σε αυτή τη γραμμή εργασίας. Και παρά το γεγονός ότι οι ελληνικές φυλακές έχουν γεμίσει με διακινητές ανθρώπων (2.223 από τους συνολικά 10.678 κρατούμενους) – Έλληνες και ξένους – η δεξαμενή του τρόμου και της εξαθλίωσης αναπληρώνεται συνεχώς.

Καθώς η απόγνωση, η εξουθενωτική φτώχεια, οι πόλεμοι, η κλιματική αλλαγή και οι περιβαλλοντικές καταστροφές γίνονται πιο συχνές, όλο και περισσότεροι άνθρωποι θα αισθάνονται ότι δεν έχουν άλλη επιλογή από το να καταφύγουν στους διακινητές – και ένα ποσοστό από αυτούς θα χαθεί στην πορεία. Αλλά εκτός από τη φρίκη και τον αναθεματισμό, την «αυξημένη ή μειωμένη ροή» που εξαρτάται από τις πολιτικές ιδιοτροπίες του Τούρκου Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, έχουμε κάτι άλλο να συμβάλουμε σε αυτή τη συζήτηση;

Σε δύο συνεχόμενες αναφορές στην Καθημερινή (του Γιάννη Σουλιώτη), βλέπουμε την έκταση του προβλήματος. Οι έμποροι ανθρώπων θα μπορούσαν σύντομα να ξεπεράσουν τους εμπόρους ναρκωτικών στις φυλακές της χώρας. Οι δεύτεροι διατηρούν το προβάδισμα (2.508) αλλά οι πρώτοι δεν μένουν πολύ πίσω. Οι διακινητές εργάζονται επίσης «υπερωρίες» για να καλύψουν αυτό το κενό. Στο παρελθόν, όταν οι καιρικές συνθήκες ήταν άσχημες, οι διακινητές δεν επέτρεπαν στα σκάφη μεταναστών να αποπλεύσουν. Τώρα, αυτό έχει επίσης αλλάξει. «Για να μαζέψουν χρήματα νωρίτερα παρά αργότερα, τους στέλνουν στο θάνατο», δήλωσαν αξιωματούχοι της ακτοφυλακής.

Μπορεί η Ευρώπη να ανησυχεί για την άνοδο των ακροδεξιών συνασπισμών, τη δύναμη, τους κινδύνους και την ποιότητα της δημοκρατίας και να αποκλείσει από τη συζήτηση τι συμβαίνει στη Μεσόγειο με τους διακινητές, τους πρόσφυγες και τους μετανάστες; Είναι η σύλληψη των διακινητών ανθρώπων η μόνη λύση; Όταν το κάνουμε, άλλοι παίρνουν αυτόματα τη θέση τους ή άλλες φορές τραβούν κορδόνια από εκείνους που βρίσκονται ήδη πίσω από τα κάγκελα. Και μετά τι?

Σιγά σιγά θα συνηθίσουμε την ύπαρξή τους, όπως αυτή των εμπόρων και εμπόρων ναρκωτικών. Θα καταγραφούν ως η πολυπληθέστερη κατηγορία κρατουμένων, οι ποινές θα γίνουν αυστηρότερες ενώ, ταυτόχρονα, οι τιμές για το επικίνδυνο ταξίδι θα αυξηθούν για να μετριάσουν κάπως τον κίνδυνο. Τότε – ποιος ξέρει; – μπορεί να γίνει μια επιτυχημένη σειρά όπως το «Narcos». Ίσως το αντίστοιχο των διακινητών, του Πάμπλο Εσκομπάρ, θα μπορούσε να χτίσει σχολεία, νοσοκομεία και σπίτια για τους μετανάστες – αυτούς που έχουν επιζήσει, φυσικά.

Από news