Τι θυμούνται από αυτήν οι άνθρωποι που συνεργάστηκαν με την Ειρήνη Παπά; Τι τους έχει μείνει; Τι ένιωσαν οι άνθρωποι όταν την είδαν για πρώτη φορά ή τη συνάντησαν;

Κληθείσα να θυμηθεί κάτι από την εποχή που εργαζόταν ως 13χρονη με τη σπουδαία ηθοποιό στον ομώνυμο ρόλο της «Ιφιγένειας» του Μιχάλη Κακογιάννη (1977), η Τατιάνα Παπαμόσχου δίστασε για μια στιγμή. Σύντομα όμως περιγράφει μια γυναίκα μεγαλύτερη από αυτήν που έβαλε τη σφραγίδα της στα πράγματα, που δεν ήταν απλώς μια όμορφη γυναίκα και καλή πρωταγωνίστρια, αλλά συνδύαζε τέτοιες αρετές με το μυαλό και τη θέλησή της. «Ήταν ένας ελεύθερος άνθρωπος που αμφισβήτησε το status quo και τις συμβάσεις, στην τέχνη και στη ζωή», είπε η Παπαμόσχου στην Καθημερινή. «Ακόμη και το γεγονός ότι ήθελε να κάνει πρόβες ξυπόλητη σημαίνει κάτι: ένα άτομο που θέλει να νιώσει τη γη κάτω από τα πόδια της».

Η Παπαμόσχου μίλησε επίσης για ένα ζεστό, γενναιόδωρο και αυτοσαρκαστικό άτομο: «Το θυμάμαι σαν να ήταν χθες, λέγοντάς της «α, τι όμορφο πράγμα που φοράς!». και εκείνη απάντησε: «Πάρε το! Θα σου το δώσω!» Ήταν μια γενναιοδωρία που φαίνεται να είναι σπάνια μεταξύ των ανθρώπων, συνέχισε. «Ο Παπάς συγκεκριμένα ήταν μια θεά, όχι μόνο λόγω της υποκριτικής της ικανότητας ή της σιλουέτας της, η ιδανική Ελληνίδα. Ήταν επίσης η απίστευτη προσωπικότητά της, η προσωπικότητα ενός ασυμβίβαστου ανθρώπου. Ήταν το όμορφο μυαλό της, το γεγονός ότι αμφισβητούσε τα πράγματα, ήταν ανοιχτή σε προκλήσεις και συζητήσεις. Θυμάμαι τις ατελείωτες συζητήσεις της τότε με τον Κώστα Καζάκο (ο ηθοποιός έπαιζε τον Αγαμέμνονα στην «Ιφιγένεια») και με τον Κακογιάννη, όπου έβλεπες ότι τους ενδιέφερε να κοιτάξουν βαθύτερα τα πράγματα, την τέχνη, αλλά και τη ζωή».

Ο ζωγράφος, σκηνογράφος και ενδυματολόγος Γιάννης Μετζικώφ έδωσε μια πιο προσωπική πινελιά στην εικόνα της Ειρήνης Παπά. «Θα τη θυμάμαι πάντα ως ένα άγριο, όμορφο, μαύρο άλογο», μας είπε. «Σαν ένα άτομο με όραμα, που ήθελε να φέρει τους καλύτερους δασκάλους θεάτρου στη χώρα μας, και γι’ αυτό έστρεψε όλες τις προσπάθειές της για να χτίσει αυτόν τον ιδιαίτερο χώρο (Σχολή Ειρήνης Παπά της Αθήνας, όπου η Δραματική Σχολή και άλλες δραστηριότητες του στεγάζεται το Εθνικό Θέατρο)».

«Δυσκολεύτηκε να το πετύχει. Αλλά φυσικά –τότε και τώρα– η Ελλάδα είναι μια χώρα όπου τέτοια οράματα δεν μπορούν εύκολα να βρουν το κατάλληλο περιβάλλον», είπε. «Η Ειρήνη Παπάς ήταν ένα πολύ σημαντικό κεφάλαιο της ζωής μου. Παξινού το ηθικό πλάτος αυτής της χώρας, ο Παπάς είναι το βάθος, το καμάρι και η τραγωδία της».

Σε ξεχωριστό δοκίμιο στην ίδια έκδοση, ο συγγραφέας Κώστας Γεωργουσόπουλος έγραψε: «Υπάρχει κάτι γήινο σε αυτή την υπέροχη ομορφιά που μοιάζει σχεδόν σαν να είναι σκαλισμένη στον έβενο. Και πάλι, φαντάζεσαι ότι η φιγούρα της ξέφυγε από τα αττικά αγγεία, μια φορά ως κορυφαία χορεύτρια, την άλλη ως νύμφη σε μια δροσερή πηγή ή ως μοιρολογίστρια σε μια ταφική υδρία».

Από news