Οι τελευταίες πληροφορίες για την Ελλάδα στην έρευνα του Ευρωβαρόμετρου για τη διαφθορά δεν είναι κάτι νέο, αλλά η τάση είναι ανοδική. Και αν οι ερωτηθέντες κλήθηκαν να απαντήσουν στις ίδιες ερωτήσεις μετά τις πρόσφατες αποκαλύψεις για την αχαλίνωτη παράνομη δόμηση στο νησί της Μυκόνου, ίσως να μην είχε μείνει ούτε ένας πολίτης σε αυτή τη χώρα που να μην πίστευε ότι η διαφθορά είναι διαδεδομένη. Σύμφωνα με την έρευνα, η Ελλάδα καταλαμβάνει την πρώτη θέση μεταξύ των 27 κρατών-μελών της ΕΕ σε αντιληπτή διαφθορά, με 98%, ενώ ο μέσος όρος της ΕΕ είναι 68%.

Η αρνητική εικόνα που έχουμε για τη λειτουργία του κράτους επιδεινώθηκε περαιτέρω τους τελευταίους μήνες μετά την επίθεση εναντίον αρχαιολόγου που είχε αποκαλύψει τις πολεοδομικές καταχρήσεις στη Μύκονο, τον άγραφο νόμο του «ασημιού ή του μολύβδου», του «τουριστικού μοντέλου» του πολεοδομικού σχεδιασμού. «οικισμοί». Η κυβέρνηση ανέλαβε δράση: Πάγωσε τις οικοδομικές άδειες, ενίσχυσε τους ελέγχους και οι εν λόγω επιχειρήσεις άρχισαν να κατεδαφίζουν αυθαίρετες κατασκευές. Αν και γίνονται βήματα προς τη σωστή κατεύθυνση, η ευθύνη και η δέσμευση των αρμοδίων αυξάνεται. Γιατί αν πρόκειται για προσωρινή αναστολή των κατά συρροή παρανομιών λόγω των επικείμενων εκλογών, η επιστροφή στην κατεστημένη πραγματικότητα μετά τις κάλπες θα σημαίνει και οριστική εγκατάλειψη του νησιού σε κάθε είδους μαφίες.

Μέχρι στιγμής, τίποτα από αυτά δεν είναι καινούργιο. Αλλά αυτή η περίεργη σιωπή, δύο εβδομάδες πριν από τις εκλογές, είναι που κάνει το θέμα ξανά επίκαιρο. Η κοινωνία είναι οριακά απενεργοποιημένη, μάλλον αδιάφορη, ίσως απλώς πολύ κουρασμένη. Όμως ο χρόνος δεν σταματά και η ξερή σήψη δεν σταματά να διαβρώνει τα δομικά και ψυχικά μας θεμέλια. Οι μηχανορραφίες που προκαλούν διαφθορά δεν είναι ορατές μόνο στη Μύκονο – μπορούν να εντοπιστούν σε δεκάδες άλλες περιπτώσεις.

Δεν υπάρχει ολιστική θεραπεία. Αυτό όμως που μπορεί πραγματικά να βοηθήσει είναι μια αλλαγή παραδείγματος, για την οποία το πολιτικό σύστημα πρέπει να λειτουργήσει ως σύνολο. Δεν βοηθάει η αντιμετώπιση της παρανομίας στις παραλίες μόνο να την αγνοούμε στα πανεπιστήμια. να δημιουργήσει δυσλειτουργία αλλού, καταργώντας – για παράδειγμα – την ελάχιστη προϋπόθεση εισόδου για τα πανεπιστήμια που έχει θεσπίσει η σημερινή διοίκηση. Θα ρωτήσετε, τι σχέση έχει το ένα με το άλλο; Είναι η ίδια γραμμή παραγωγής απάτης, ένα πρώτο στάδιο εξαπάτησης που, μαθηματικά, οδηγεί στη διαφθορά, αλλά και στην αβεβαιότητα. Κανείς δεν επενδύει πολιτικά σε τίποτα επειδή η εμπιστοσύνη σπάει τόσο συχνά. Όχι μόνο προς τους θεσμούς αλλά και προς τον εαυτό του.

Από news